Chrome Badge
Athavan Newsswitch to mobile site switch to desktop site

Weekly Special

மே 18ற்குப் பின்னரான சிந்தனைகள்

எல்லாவித முரண்பாடுகளோடும் மே-18 ஒப்பீட்டளவில் ஐக்கியமாக அனுஸ்டிக்கப்பட்டுள்ளது. பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் அதை ஒழுங்குபடுத்திய விதம் குறித்து பலவிதமான விமர்சனங்கள் உண்டு.

எனினும் அவர்கள் தலையிட்டபடியாலேயே அவ்வளவு தொகை மக்களைத் திரட்ட முடிந்திருக்கிறது. இதற்கு முந்திய ஆண்டுகளோடு ஒப்பிடுகையில் அதிகரித்த தொகை மக்கள் அங்கு திரண்டிருக்கிறார்கள். எனினும் எதிர்காலத்தில் இம்முறை ஏற்பட்டது போல குழப்பங்கள் ஏற்படுவதை எப்படித் தடுப்பது?

அது விக்னேஸ்வரனும் உட்பட சம்பந்தப்பட்ட அரசியல்வாதிகள், செயற்பாட்டாளர்கள், மதகுருக்கள், கருத்துருவாக்கிகள் போன்றோரின் கைகளில்தான் உண்டு. வழமை போல மே-18 முடிந்ததும் அதைக் கடந்து போவதைப் போலன்றி இம்முறையாவது ஒரு காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஒரு பொது ஏற்பாட்டுக்குழுவை உருவாக்குவதே அது. எல்லா தரப்புக்களையும் உள்ளடக்கி ஒரு பொது ஏற்பாட்டுக்குழுவை உருவாக்க வேண்டும். அதற்குள் மாணவர்களும் மக்கள் பிரதிநிதிகளும் உட்பட சம்பந்தப்பட்ட அனைத்துத் தரப்புக்களும் உள்ளடக்கப்பட வேண்டும்.

மாணவர் சக்தி வீரியமானதுதான். ஹேபர் மார்க்கியூஸ் கூறியது போல மாணவர்களே புரட்சியின் கூர்முனை போன்றவர்கள். ஆனால் மாணவர் அமைப்பு எனப்படுவது மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட ஒன்று அல்ல. அது நிலையானதும் அல்ல. அது ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஓர் கட்டமைப்பு ஆகும். ஓர் அரசியல் இயக்கம் அல்லது ஒரு கட்சி முன்னெடுக்கும் ஒரு போராட்டத்தில் கூர்முனைபோல மாணவர்கள் செயற்படலாம். ஈழப் போரிலும் அப்படித் தான் நடந்தது. விடுதலை இயக்கங்கள் போராட்டத்தை முன்னெடுத்த போது பல்கலைக்கழகம் அதற்குப் பக்க பலமாக செயற்பட்டது.

மாணவர்கள் மக்கள் பிரதிநிதிகள் அல்ல. நினைவு கூர்தல் எனப்படுவது முழுக்க முழுக்க ஓர் அரசியல் செயற்பாடாகும். எனவே அதில் அரசியல்வாதிகளும் பங்கேற்க வேண்டும். அதை மாணவர்கள் மட்டும் அனுஷ்டிக்க முடியாது. அதை மக்கள் பிரதிநிதிகளும் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சபைகள் அதை அனுஷ்டிக்கும் போது அது அதற்குரிய அரசியல் அந்தஸ்த்தைப் பெறும். மாகாண சபையைத் தமிழ் மக்கள் ஏற்கலாம் ஏற்காமல் விடலாம்.

ஆனால் மாகாண சபைக்கு ஓர் அரசியல் அந்தஸ்த்து உண்டு. அதற்கு ஓர் அனைத்துலக அங்கீகாரம் உண்டு. எனவே மாகாண சபை பிரதேச சபைகள் போன்ற மக்கள் மன்றங்களைத் தவிர்த்து விட்டு நினைவு கூர்தலை அனுஷ்டிக்க முடியாது. அரசாங்கம் இது போன்ற நிகழ்வுகளை ஒழுங்கு செய்யும் போது அரச கட்டமைப்புக்களையும் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட அமைப்புக்களையும் அமைப்புக்களின் வளங்களையும் பிரதிநிதிகளையும் பயன்படுத்தி வருகிறது.

எனவே தமிழ் மக்களும் இது தொடர்பில் கிடைக்கக் கூடிய எல்லா வளங்களையும் பயன்படுத்தலாம். எனவே மக்கள் பிரதிநிதிகளையும் உள்ளடக்கி சம்பந்தப்பட்ட எல்லாத் தரப்புக்களையும் அரவணைத்து ஒரு பொது ஏற்பாட்டுக்குழுவை உருவாக்குமிடத்து அக்குழுவுக்கு அதிக அங்கீகாரமும் அந்தஸ்தும் கிடைக்கும். அதன் மூலம் நினைவு கூர்தலுக்கும் ஓர் அங்கீகாரம் கிடைக்கும்.

எனவே மே-18ம் திகதி முடிந்த கையோடு விக்னேஸ்வரன் அப்படியொரு பொதுக்குழுவை உருவாக்குவது பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும். கடந்த கிழமை முரண்பட்டு நின்ற வடமாகாண சபையையும், மாணவர்களையும் ஓர் இணக்கத்துக்கு வர உழைத்த மத குருக்களும் ஏனையவர்களும் இது விடயத்தில் தீர்க்க தரிசனத்தோடு சிந்தித்து ஒரு பொது ஏற்பாட்டுக்குழுவை உருவாக்குமாறு முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனைத் தூண்ட வேண்டும். கடந்த சில ஆண்டுகளாக விட்ட தவறை இந்த ஆண்டு விடாமலிருக்க வேண்டும்.

இம்முறை நினைவு கூர்தலில் காணப்பட்ட ஒரு புதிய தோற்றப்பாட்டை இங்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். தமிழ்த் தேசிய நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிராத தரப்புக்களும் நினைவு கூர்தல் தொடர்பில் கருத்துத் தெரிவித்திருந்தமையே அது. சிறீலங்கா சுதந்திரக்கட்சியைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அங்கஜன், யு.என்.பி யின் தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் ராஜாங்க அமைச்சருமாகிய திருமதி.விஜயகலா, இவர்களோடு ஈ,பி.டி.பி யின் செயலாளர் நாயகமும் இம்முறை நினைவு கூர்தல் தொடர்பில் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார்கள்.

அவர்களுக்குக் கருத்துக்கூற அருகதையில்லை என்றும் அவர்கள் தமது வாக்குவேட்டை அரசியலுக்காக அப்படி அறிக்கை விட்டிருக்கிறார்கள் என்றும் விமர்சனங்கள் எழும். ஆனால் தமிழ் தேசிய நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிராத மேற்படி அரசியல் தலைவர்களும் மே-18 ஐக் குறித்துக் கருத்துக் கூற வேண்டிய ஒரு நிலை ஏன் ஏற்பட்டது? அது மட்டுமல்ல படைத்தரப்பு நிகழ்வில் கலந்து கொண்டவர்களுக்கு குடிபானம் வழங்கும் ஒரு நிலமை ஏன் ஏற்பட்டது?

முல்லைத்தீவில் நினைவு கூர்தலில் பங்குபற்றிவிட்டுத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தவர்களுக்குப் படைத்தரப்பு குடிபானம் வழங்கியிருக்கிறது. ஓர் இனப்படுகொலையைச் செய்து விட்டு அந்தத் துக்கத்தை அனுஷ்டித்த மக்களுக்கு தாகசாந்தி செய்வது என்பது எதைக் காட்டுகிறது?

உலக சமூகத்திற்கு ஒரு போலி நல்லிணக்கத் தோற்றத்தைக் காட்டுவதே படையினரின் நோக்கம் என்று கூறப்படும் விமர்சனத்தை இக்கட்டுரை நிராகரிக்கவில்லை. இனப்பிரச்சனைக்கான தீர்வைக் காண்பதற்கு உழைக்காமல் இப்படிப்பட்ட சின்னச் சின்ன நல்லிணக்க நாடகங்களை நடிப்பதை எப்படி விளங்கிக் கொள்வது? குறிப்பாக போர் குற்றம் தொடர்பில் உள்நாட்டு மற்றும் அனைத்துலக விசாரனை போன்ற எந்த ஒரு விசாரணையையும் ஏற்றுக்கொள்ளாத இப்படைக்கட்டமைப்பு இவ்வாறு தாகசாந்தி செய்வதை எப்படிப் பார்ப்பது?

மே-18 நினைவு கூர்தலுக்கு அடுத்த நாள் அதாவது நேற்று படையினருக்கான பொதுத் துக்க நாளை இராணுவம் அனுஷ்டித்தது. அது தொடர்பில் படைத் தளபதி வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கை எதைக் காட்டுகிறது?

விக்னேஸ்வரன் தனது தலைமை உரையில் சுட்டிக்காட்டியிருப்பது போல படைத்தரப்பின் குற்றச் செயல்களைப் பாதூக்கும் ஒர் அரசியற் கலாச்சாரமே நாட்டில் இப்பொழுதும் உண்டு. அக்கலாச்சாரத்தின் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்கும் போது படையினரின் தாகசாந்தி நடவடிக்கைகளை ஓர் உத்தியாகவே பார்க்க வேண்டியிருக்கும்.

இத்தனை விவாதங்களுக்கும் அப்பால் இங்கு ஒரு முக்கியமான விடயத்தைச் சுட்டிக் காட்ட வேண்டும். அதாவது நடிப்புக்காகவேனும் தமிழ் மக்களை அரவணைக்க வேண்டிய ஒரு தேவை, ஒரு அரசியற் தேவை படைத்தரப்புக்கு ஏற்பட்டுள்ளது என்பது தான்.

எந்தத் தரப்பு 2009 மே மாதம் வகைதொகையின்றி ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்களைக் கொன்று குவித்ததோ அதே படைத்தரப்பு கொல்லப்பட்ட மக்களை நினைவு கூர வந்த மக்களுக்குத் தாகசாந்தி செய்வது என்பது ஓர் அடிப்படை முரண் மட்டுமல்ல அந்த முரணிற்குள் ஒரு பேருண்மையும் உண்டு.

ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் பொதுத் துக்கத்தை எதிர்த் தரப்பாலும் புறக்கணிக்க முடியவில்லை என்பதே அது. அக் கூட்டுத் துக்கத்தில் நடிப்புக்காக வேனும் இணைந்து கொள்ள வேண்டிய ஓர் அரசியற் தேவை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. அக்கூட்டுத் துக்கத்தைத் தடுக்கவோ அவமதிக்கவோ அவர்களால் முடியவில்லை. அக் கூட்டுத்துக்கத்தை மறைமுகமாகவேனும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு காலகட்டம் வந்திருக்கிறது.

ஒரு கூட்டுத்துக்கத்தை அனுஷ்டிப்பதற்கு தமிழ் மக்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை படைத்தரப்பு மறைமுகமாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. ஏற்கனவே அமைச்சர் ராஜிதவும் ஏற்றுக்கொண்டு விட்டார்.

நிலைமாறுகால நீதியின் பிரகாரம் ஒரு மக்கள் கூட்டம் அதன் கூட்டுத் துக்கத்தை அனுஷ்டிப்பதற்கு உரித்துடையது. நிலைமாறு கால நீதியின் பெருந்தூண்களில் ஒன்றாகக் காணப்படும் இழப்பீட்டு நீதியின் கீழ் அது பற்றி உரையாடப்படுகிறது. அப்பிரிவின் கீழ் தமிழ் மக்கள் நினைவு கூர்தலுக்கும் பொது நினைவுச் சின்னங்களை உருவாக்குவதற்கும் முழு உரித்துடையவர்கள்.

எனவே தமிழ் மக்களுக்குள்ள இந்த உரிமையை படைத்தரப்பும் அரசாங்கமும் மறைமுகமாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தூண்டிய ஒரு அரசியற் தேவையைத்தான் இம்முறை நினைவு கூர்தல் உணர்த்தி நிற்கிறது. இது உலகத்திற்கு ஒப்புபசாரத்திற்காக ஆடப்படும் நாடகமாக இருந்தாலும் இதில் தமிழ் மக்களுக்கு ஓர் அனுகூலம் உண்டு.

ஏனெனின் இப்போது தமிழ் மக்களுக்குள்ள பலங்களில் ஒன்று கூட்டுத் துக்கம்தான். அது இழப்புத்தான், காயம்தான், அவமானம் தான், வலிதான். ஆனாலும் அது தான் இப்பொழுது தமிழ் மக்களின் அடிப்படை பலங்களில் ஒன்று. அக்கூட்டுத் துக்கமும் கூட்டு மனவடுக்களும்தான் தமிழ் மக்களை ஒரு கூட்டாக திரளாக வைத்திருக்கின்றன.

தேசியம் எனப்படுவது ஒரு மக்கள் திரளின் கூட்டுப்பிரக்ஞை ஆகும். எனவே ஒரு மக்கள் கூட்டத்தை திரளாகப் பேணும் எல்லாமும் தேசியத் தன்மை மிக்கவைதான். ஒரு கூட்டுத் துக்கம் தமிழ் மக்களை ஒரு கூட்டாகத் திரட்டும் என்பதை நடந்து முடிந்த நினைவு கூர்தல் நிரூபித்திருக்கிறது. இக்கூட்டுத்துக்கம் தமிழ் கூட்டுப்பிரக்ஞையை மேலும் விழிப்புடையதாக்கும்.

இக் கூட்டுத் துக்கத்தை கூட்டுக்கோபமாக, ஆவேசமாக மாற்றும் போதே தமிழருக்குரிய நீதியை பெற்றுக்கொள்ளலாம். அக் கூட்டுத்துக்கத்தை எப்படி ஒரு கூட்டுச்சக்தியாக மாற்றலாம் என்பதில் தான் தமிழ் மக்களின் அடுத்த கட்ட அரசியல் தங்கியிருக்கிறது. அக்கூட்டுக்காயங்களிலிருந்து கற்றுக் கொண்ட பாடங்களின் அடிப்படையிற்றான் தமிழ் தேசியம் தனது ஜனநாயக இதயத்தைப் பலப்படுத்தவும் வேண்டியிருக்கிறது.

நிலாந்தன் அரசியல் ஆய்வாளர்

அரசியலில் ஒரு தீர்மானிக்கும் சக்தியாகப் படைக்கட்டமைப்பு?

ஒரு கூட்டுத் துக்கத்தை அனுஷ்டிப்பதற்காக தமிழ் மக்கள் எப்பொழுது ஒற்றுமைப்படுவார்கள்?

அரசியல் கட்டுரைகள்

மே 18ற்குப் பின்னரான சிந்தனைகள்

மே 18ற்குப் பின்னரான சிந்தனைகள்

அரசியலில் ஒரு தீர்மானிக்கும் சக்தியாகப் படைக்கட்டமைப்பு?

ஒரு கூட்டுத் துக்கத்தை அனுஷ்டிப்பதற்காக தமிழ் மக்கள் எப்பொழுது ஒற்றுமைப்படுவார்கள்?

இலங்கையின் வரலாற்றில் மோசமான ஆட்சிக்காலம் இதுவா?

விக்னேஸ்வரன் என்ற ஒரு நீதிபதி ஒரு தலைவராக மாறுவாரா?