சாவுப்பாடலைச் சரித்திரமாக்கிய தேவா! – நடராஜா குருபரன்.

நினைவஞ்சலி  | 17 ஒக்டோபர் 2026

சென்னையின் தெருக்களில் ஒலித்த ஓர் இசை, ஒருகாலத்தில் சமூகத்தின் உயர்தட்டினரால் இசையாகவே மதிக்கப்படவில்லை.

அது சேரிகளின் இசை என்றார்கள்.

சாவு வீடுகளில் பாடப்படும் பாடல் என்றார்கள்.

படிக்காதவர்களின் பாட்டு என்றார்கள்.

நாகரிகமற்ற இசை என்றும் ஒதுக்கினார்கள்.

ஆனால், அந்தப் பாடல்களுக்குள் ஒரு நகரத்தின் வரலாறு இருந்தது. ஒரு சமூகத்தின் கண்ணீர் இருந்தது. உழைக்கும் மக்களின் வியர்வை இருந்தது. வறுமையிலும் வாழ்க்கையைக் கொண்டாடத் தெரிந்த மனிதர்களின் சிரிப்பு இருந்தது.

அந்த இசையைச் சென்னையின் ஒதுக்கப்பட்ட தெருக்களிலிருந்து தமிழ்த் திரையுலகின் பிரமாண்டமான அரங்குகளுக்கு அழைத்துச் சென்றவர் தேவா. இசையை மட்டுமல்ல, அந்த இசைக்குள் வாழ்ந்த மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சமூகத்தின் பொதுவெளிக்குக் கொண்டுவந்தவர் அவர்.

இன்று அந்த இசை மேதை மறைந்துவிட்டார். – தேனிசைத் தென்றல் என்று அழைக்கப்பட்ட இசையமைப்பாளர் தேவா, 2026 ஒக்டோபர் 17ஆம் திகதி சென்னையில் தனது 75ஆவது வயதில் காலமானார். நானூறுக்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்த அவரது மறைவு, தமிழ்த் திரையிசையின் ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுக் காலகட்டத்திற்கு விடை கொடுக்கிறது.

ஆனால், தேவாவின் மறைவை வெறுமனே ஒரு திரைப்பட இசையமைப்பாளரின் மரணமாகப் பதிவு செய்துவிட முடியாது. அது, தமிழ்ச் சமூகத்தின் வர்க்கப் பிரிவுகளுக்கு இடையே இசையால் ஒரு பாலம் அமைத்த கலைஞனின் மறைவு.

சாவு வீட்டிலிருந்து பிறந்த இசை — கானாவின் சமூக வரலாறு!

சென்னையின் கானா இசைக்கு நீண்ட சமூக வரலாறு உண்டு. குறிப்பாக வடசென்னையின் உழைக்கும் மக்கள் வாழும் குடியிருப்புகள், தொழிலாளர் பகுதிகள், மீனவக் குடியிருப்புகள், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் வாழ்விடங்கள் ஆகியவற்றோடு கானா நெருக்கமாகப் பிணைந்திருந்தது. இறப்பு நிகழ்வுகளிலும் துக்கச் சடங்குகளிலும் பாடப்பட்ட சாவுப்பாடல்கள் இந்த இசை மரபின் முக்கியமான வேர்களில் ஒன்று.

ஒருவர் இறந்துவிட்டால், அவருடைய வாழ்க்கையை நினைவுகூர்வதும், மரணத்தின் நிலையாமையைப் பாடுவதும், துயரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறுவதும், சில சமயங்களில் வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளை நகைச்சுவையோடு வெளிப்படுத்துவதும் அந்தப் பாடல்களின் இயல்பாக இருந்தன. அவை வெறும் பொழுதுபோக்குப் பாடல்கள் அல்ல. அவை எழுதி வைக்கப்படாத மக்களின் வாழ்க்கை ஆவணங்கள்.

கானா பாடல்களில் காதல் இருந்தது. கைவிடப்பட்ட காதலின் வலி இருந்தது. மதுவும் போதையும் ஏற்படுத்திய குடும்பச் சிதைவுகள் இருந்தன. வேலை இல்லாத இளைஞனின் விரக்தி இருந்தது. அன்றாட வாழ்க்கையின் ஏமாற்றங்களும், சமூகத்தின் மீது எழும் எள்ளலும் இருந்தன. இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, தங்களுக்கென்று ஒரு தனித்துவமான மொழியும் பண்பாடும் இருப்பதை வெளிப்படுத்தும் மக்களின் குரல் இருந்தது.

சமூகத்தின் மேல்தட்டினர் இசையில் அழகியலைத் தேடியபோது, அடித்தட்டு மக்கள் இசையில் தங்களுடைய வாழ்க்கையையே பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

கானாவைச் சாவுப்பாடல்களுக்குள் மட்டும் அடக்கிவிடவும் முடியாது. காலப்போக்கில் அது தெருவிழாக்கள், கொண்டாட்டங்கள், நட்பு வட்டங்கள், அன்றாட வாழ்வின் பல்வேறு தருணங்கள் என விரிந்த தனித்துவமான நகர்ப்புற மக்கள் இசையாக வளர்ந்தது. அந்த இசைக்கு அதன் சொந்தக் கலைஞர்களும் படைப்பாளிகளும் இருந்தார்கள். அவர்கள் உருவாக்கிய மரபின் மீது நின்றுதான் தேவாவின் இசைப் பயணம் ஒரு புதிய திசையைப் பெற்றது.

தேவா — மக்களின் இசையை மக்களிடமிருந்தே கற்றவர்

1950 நவம்பர் 20ஆம் திகதி சென்னையின் மயிலாப்பூரில் பிறந்த தேவாவின் இயற்பெயர் தேவநேசன் சொக்கலிங்கம். அவருடைய தந்தை ஒரு தபால் ஊழியர். பெரிய குடும்பம். பொருளாதார நெருக்கடி. இசையின் மீது ஆர்வம் இருந்தபோதும், இளமையில் இசையைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் அவருக்கு எளிதாகக் கிடைக்கவில்லை. தனது வாழ்க்கையின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் வீட்டில் வானொலிகூட இல்லை என்றும், கடைகளிலும் பொதுநிகழ்வுகளிலும் ஒலித்த இசையைக் கேட்டே வளர்ந்ததாகவும் தேவா ஒரு நேர்காணலில் நினைவுகூர்ந்திருந்தார்.

அவருடைய இசைப் பல்கலைக்கழகம் வகுப்பறை மட்டும் அல்ல. அது சென்னையின் தெருக்களும்தான். இரவு நேரங்களில் திரைப்படம் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, மயிலாப்பூரின் ஏழை மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் ஒலித்த கானா இசையைக் கேட்ட அனுபவங்களை அவர் பின்னாளில் விவரித்திருக்கிறார். அந்த இசையில் சென்னை நகரத்திற்கே உரித்தான ஒரு தனித்துவம் இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். அதனைத் திரைப்பட இசைக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தார். 2018ஆம் ஆண்டு வெளியான அவரது விரிவான நேர்காணல் இந்த வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முக்கியமான ஆவணம்.

இதில்தான் தேவாவின் தனித்துவம் இருக்கிறது. அவர் கானாவை உருவாக்கியவர் அல்ல. ஏற்கெனவே மக்களிடம் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த ஓர் இசைக்கு, அதுவரை மறுக்கப்பட்டிருந்த பெரிய மேடையையும் பரந்த செவிமடுப்பையும் பெற்றுக்கொடுத்தவர். இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானது.

ஏனெனில், ஒரு சமூகத்தின் கலை வரலாற்றை எழுதும்போது, அந்தக் கலையை உருவாக்கிய மக்களின் பங்களிப்பை மறைத்துவிட்டு, அதைப் பிரபலப்படுத்திய ஒருவருக்கு மட்டும் முழுப் பெருமையையும் வழங்கிவிடக்கூடாது. தேவாவின் பெருமை, அந்த மக்களின் இசையைத் தனது படைப்பாற்றலால் புதிய உயரத்திற்கு எடுத்துச் சென்றதில்தான் இருக்கிறது.

ஒரு பாடல் ஏற்படுத்திய பண்பாட்டுப் புரட்சி!

1992ஆம் ஆண்டு வெளியான சூரியன் திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற ‘லாலாக்கு டோல் டப்பிமா’ பாடல், தேவாவின் கானா இசைப் பயணத்தில் முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அந்தப் பாடலில் வழக்கமான திரைப்படப் பாடல்களின் இலக்கியத் தமிழோ, செம்மையான சொற்கட்டமைப்போ முதன்மையாக இருக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஒலிகளின் விளையாட்டு, தாளத்தின் துள்ளல், தெருவோரக் கொண்டாட்டத்தின் இயல்பு ஆகியவை முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. அது மக்களிடம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. அதன் பின்னர் கானா இசையின் தன்மைகளைக் கொண்ட பாடல்கள் தமிழ்த் திரைப்படங்களில் தொடர்ச்சியாக இடம்பெறத் தொடங்கின.

காதல் கோட்டை திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற ‘கவலைப்படாதே சகோதரா’ பாடலை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் காதல் தோல்வியைப் பற்றிய பாடலல்ல. வாழ்க்கையில் ஏமாற்றமடைந்த ஒருவனின் தோளில் கைபோட்டு, அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லும் நண்பனின் குரலைப் போன்றது. அந்தப் பாடலைத் தேவாவே பாடியிருந்தார். அவருடைய குரலில் இருந்தது இசைப் பயிற்சியால் மட்டும் உருவாக்க முடியாத ஒரு நெருக்கம். அது தெருவில் நம்மோடு பேசுகின்ற ஒருவரின் குரல். அதனால்தான் அந்தப் பாடல் பலருக்கு வெறும் திரைப்படப் பாடலாக இல்லாமல், தங்களுடைய சொந்த வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறியது.

அதேபோன்று, கண்ணெதிரே தோன்றினாள் திரைப்படத்தின் ‘சலோமியா’, ‘கொத்தவால் சாவடி லேடி’, வான்மதி திரைப்படத்தின் ‘பிள்ளையார்பட்டி ஹீரோ நீதான்’, காலமெல்லாம் காதல் வாழ்க திரைப்படத்தின் ‘அண்ணாநகரு ஆண்டாளு’ போன்ற பாடல்களும் சென்னையின் பேச்சுமொழியையும் தெருவோர வாழ்வின் துள்ளலையும் திரைப்பட இசைக்குள் கொண்டுவந்தன. குறிப்பாக ‘கொத்தவால் சாவடி லேடி’ போன்ற பாடல்களில் சென்னை நகரத்தின் இடப்பெயர்களே இசையின் ஒரு பகுதியாக மாறின. இது வெறும் சொல் விளையாட்டல்ல. ஒரு நகரத்தின் அன்றாட வாழ்வை, அதன் சந்தைகளை, அதன் மொழியை, அதன் மக்களைப் பாடலுக்குள் கொண்டுவரும் பண்பாட்டு முயற்சி.

அந்தக் காலத்தில் தமிழ்த் திரைப்படங்களின் பாடல்களில் அதிகம் இடம்பெறாத நகர்ப்புற உழைக்கும் மக்களின் பேச்சுமொழி, தேவாவின் பாடல்களால் பரந்த அளவில் கேட்கப்பட்டது. ஒரு காலத்தில் நாகரிகமற்றது என்று ஒதுக்கப்பட்ட மொழிநடை, பின்னர் திரைப்பட அரங்குகளில் ஆயிரக்கணக்கானோர் சேர்ந்து பாடும் மொழியாக மாறியது. அதுவே தேவா ஏற்படுத்திய மாற்றத்தின் ஆழம்.

இசையின் வழியாக நிகழ்ந்த சமூக அங்கீகாரம்!

தேவாவின் மிகப்பெரிய சாதனை என்ன? – நானூறுக்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்ததா? ரஜினிகாந்தின் திரையுலக அடையாளத்தோடு இணைந்த இசையை உருவாக்கியதா? விஜய், அஜித் ஆகியோரின் ஆரம்பகால வெற்றிப் படங்களுக்கு இசையமைத்ததா? இவை அனைத்தும் முக்கியமான சாதனைகள்தான். ஆனால், அவற்றைவிடவும் ஆழமான ஒரு சமூகப் பங்களிப்பு அவரிடம் இருக்கிறது. அவர் இசையின் வழியாக ஒரு பண்பாட்டு ஏற்றுக்கொள்ளலை உருவாக்கினார்.

ஒரு காலத்தில் சேரிகளின் இசை என்று ஒதுக்கப்பட்ட கானா, பின்னர் பெரிய திருமண மண்டபங்களிலும் இசை நிகழ்ச்சிகளிலும் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. இதனைத் தேவாவே தனது நேர்காணலில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். முன்னர் கானாவைத் தாழ்வாகக் கருதிய வசதிபடைத்தவர்கள்கூட, பின்னாளில் தங்களுடைய திருமண நிகழ்ச்சிகளில் அந்த இசையை இசைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டதாக அவர் தெரிவித்திருந்தார். இந்த மாற்றம் ஒரே நாளில் நிகழவில்லை என்றும், பல ஆண்டுகள் தொடர்ந்து திரைப்படங்களில் கானாவைப் பயன்படுத்தியதன் விளைவாகவே அதன் பரவலான ஏற்றுக்கொள்ளல் சாத்தியமானது என்றும் அவர் விளக்கியிருந்தார். அந்த மாற்றம் கானா கலைஞர்களுக்கான வாய்ப்புகளையும் வருமானத்தையும் அதிகரிக்க உதவியதாகவும் அவர் கூறியிருக்கிறார்.  இந்தக் கருத்து மிக முக்கியமானது. ஏனெனில், கலைக்கு அங்கீகாரம் கிடைப்பது என்பது வெறும் புகழ் கிடைப்பது மட்டுமல்ல. அதுவரை மதிக்கப்படாத ஒரு சமூகத்தின் படைப்பாற்றல் மதிக்கப்படத் தொடங்குவதும்தான்.

இருப்பினும், இதில் இன்னொரு கேள்வியும் இருக்கிறது. கானா இசை பிரபலமானபோது, அதை உருவாக்கிய சமூகங்களுக்கு உரிய அங்கீகாரமும் பொருளாதாரப் பலன்களும் முழுமையாகக் கிடைத்தனவா? திரைப்பட இசையின் வணிகத் தேவைகளுக்கேற்ப மாற்றப்பட்ட கானா, அதன் ஆரம்பகால சமூக விமர்சனத்தையும் துக்கத்தின் ஆழத்தையும் எந்த அளவிற்குத் தக்கவைத்துக்கொண்டது? இவை ஆராயப்பட வேண்டிய கேள்விகள்.

தேவாவின் சாதனையை மதிப்பிடும்போது இந்த விமர்சனங்களையும் புறக்கணிக்கக்கூடாது. அவரே தனது நேர்காணலில் கானாவை வணிகமயமாக்கியதாக முன்வைக்கப்பட்ட விமர்சனத்தை முழுமையாக மறுக்கவில்லை. ஆனால், அதுவரை பரவலாகக் கேட்கப்படாத இசையைப் பொதுவெளிக்குக் கொண்டுவந்ததையே தனது பங்களிப்பாகக் கருதினார். அதனால்தான் தேவாவை வெறுமனே ஒரு வணிக இசையமைப்பாளராகவும் பார்க்க முடியாது; ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் இசையை முழுமையாக விடுவித்த ஒரே மனிதராகவும் சித்தரிக்க முடியாது. அவர் ஒரு முக்கியமான பண்பாட்டுப் பாலம். அந்தப் பாலத்தின் மறுபுறத்தில், தலைமுறைகளாகப் பாடிக்கொண்டிருந்த பெயரறியப்படாத கானா கலைஞர்கள் நிற்கிறார்கள்.

கானா மட்டுமல்ல — ஒரு தலைமுறையின் காதலுக்கும் கனவுகளுக்கும் இசையமைத்தவர்!

தேவாவைப் பற்றிப் பேசும்போது அவரது கானா பாடல்கள் முதன்மையாக நினைவுக்கு வருவது இயல்பானது. ஆனால், அவருடைய இசைப் பங்களிப்பை அதற்குள் மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. 1990களின் தமிழ்த் திரையிசையில் தேவா ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பிடித்திருந்தார்.

ஒருபுறம் இளையராஜாவின் இசை மரபு. மறுபுறம் ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் புதிய ஒலியமைப்புகள். இந்த இரண்டு பெரும் இசை ஆளுமைகளின் செல்வாக்கு நிலவிய காலத்தில், தேவா தனக்கென்று ஓர் இசை உலகத்தை உருவாக்கினார். 1996ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 36 திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்ததாக அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றுக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

அண்ணாமலை திரைப்படத்தின் ‘வந்தேண்டா பால்காரன்’, பாட்ஷா திரைப்படத்தின் ‘நான் ஆட்டோக்காரன்’ ஆகிய பாடல்கள் உழைக்கும் மக்களின் அடையாளங்களையும் திரைப்பட நாயகனின் பிம்பத்தையும் இணைத்தன. குறிப்பாக ‘நான் ஆட்டோக்காரன்’ பாடல் ஆட்டோ ஓட்டுநர்களின் தொழில் அடையாளத்தோடு நெருக்கமாக இணைந்த பாடலாகப் பிரபலமானது. ரஜினிகாந்தின் ‘சூப்பர் ஸ்டார்’ அடையாள இசையை உருவாக்கியவரும் தேவாதான்.

அதே தேவாதான் காதல் கோட்டை திரைப்படத்தில் ‘நலம் நலமறிய ஆவல்’ என்ற மென்மையான காதல் பாடலையும் வழங்கினார். ஒரு பக்கம் தெருவோரக் கொண்டாட்டத்தின் தாளம். மறுபக்கம் காதலின் பிரிவையும் ஏக்கத்தையும் மென்மையாக வெளிப்படுத்தும் இசை. ஆசை, காதல் கோட்டை, நேருக்கு நேர், வாலி, குஷி போன்ற திரைப்படங்களின் பாடல்கள் ஒரு தலைமுறையின் இளமை நினைவுகளோடு கலந்துவிட்டன.

காதலித்தவர்கள், காதலில் தோற்றவர்கள், காதலைச் சொல்லத் தயங்கியவர்கள், தனிமையில் பழைய பாடல்களைக் கேட்டவர்கள் எனப் பலருடைய நினைவுகளில் தேவாவின் இசை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. அதனால்தான் அவரை வெறும் கானா இசையமைப்பாளர் என்று அழைப்பது அவரது கலைத்திறனின் முழுமையை வெளிப்படுத்தாது.  அவர் மக்களின் கொண்டாட்டத்திற்கும் இசையமைத்தார். அவர்களின் காதலுக்கும் இசையமைத்தார். அவர்களின் ஏக்கத்திற்கும் இசையமைத்தார்.

உலகெங்கும் பயணித்த சென்னையின் இசை!

தேவாவின் இசை தமிழ்நாட்டின் எல்லைகளுக்குள் நின்றுவிடவில்லை. இலங்கை, மலேசியா உள்ளிட்ட உலகத் தமிழர்கள் வாழும் பகுதிகளுக்கும் அது சென்றடைந்தது. 2023ஆம் ஆண்டு மலேசியாவில் நடைபெற்ற இசை நிகழ்ச்சியை முன்னிட்டு வழங்கிய நேர்காணலில், தனது மென்மையான காதல் பாடல்களுக்கு மலேசியத் தமிழர்கள் அளித்த வரவேற்பைப் பற்றி தேவா நெகிழ்ச்சியுடன் பேசியிருந்தார். குறிப்பாக காதல் கோட்டை திரைப்படத்தின் ‘நலம் நலமறிய ஆவல்’ பாடலுக்கு மலேசிய ரசிகர்கள் வழங்கிய அன்பை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

ஒரு நகரத்தின் குறிப்பிட்ட சமூகப் பின்னணியிலிருந்து உருவான இசை, உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் வாழும் தமிழர்களின் கொண்டாட்டங்களுக்குள் நுழைந்தது. இது இசையின் எல்லையற்ற ஆற்றலுக்கான எடுத்துக்காட்டு. ஆனால், அதைவிடவும் முக்கியமானது ஒன்று இருக்கிறது. சென்னையின் ஒதுக்கப்பட்ட மக்களின் இசையிலிருந்த தாளமும் மொழிநடையும், உலகத் தமிழர்களின் பொதுவான இசை அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியிருந்தன. அந்த மாற்றத்தில் தேவாவின் பங்களிப்பு மறுக்க முடியாதது.

தேவாவுக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய வரலாற்று அங்கீகாரம்!

தேவாவுக்கு தமிழக அரசின் கலைமாமணி விருது உள்ளிட்ட கௌரவங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. ஆசை திரைப்படத்திற்கான இசையும் மாநில அளவிலான விருதைப் பெற்றது.  ஆனால், அவரது பங்களிப்பை விருதுகளால் மட்டும் அளவிட முடியாது. தமிழக இசை வரலாற்றில் தேவாவுக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய அங்கீகாரம் இன்னும் ஆழமானது.

கானா என்பது வெறும் துள்ளல் பாடல் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் சமூக ஆய்வுகள் தேவை. சாவுப்பாடல்களின் வரலாறு, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாய்மொழிப் பண்பாடு, நகர்ப்புறத் தொழிலாளர் வாழ்வியல், கானாவின் மொழியியல் தனித்துவம் ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்யும் முயற்சிகள் தேவை. கானா மரபை உருவாக்கி வளர்த்த கலைஞர்களின் பெயர்களும் படைப்புகளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். அந்த இசையை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லும் இளம் கலைஞர்களுக்கான வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், தேவாவுக்கு நாம் செலுத்தக்கூடிய உண்மையான அஞ்சலி, அவரது பாடல்களை மீண்டும் மீண்டும் ஒலிபரப்புவது மட்டுமல்ல. அவர் உலகறியச் செய்த இசையை உருவாக்கிய மக்களின் வரலாற்றையும் மரியாதையுடன் பாதுகாப்பதுதான்.

ஒரு கலைஞனின் மரணம் — ஒரு சமூகத்தின் நினைவு!

தேவாவின் மரணம் ஒரு தனிமனிதனின் மறைவு. ஆனால், அவர் விட்டுச் செல்லும் இசை ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு நினைவு. ஒருகாலத்தில் சாவு வீடுகளில் ஒலித்த பாடல்களைச் சமூகத்தின் உயர்தட்டினர் ஒதுக்கினார்கள். அந்தப் பாடல்களைப் பாடிய மனிதர்களையும் அவர்களின் வாழ்க்கையையும் பலர் பொருட்படுத்தவில்லை.

ஆனால், காலம் மாறியது. அதே இசையின் தாளத்திற்கு ஆயிரக்கணக்கானோர் நடனமாடினார்கள். அதே மொழிநடையில் உருவான பாடல்களைப் பலரும் பாடினார்கள். அதே இசை பெரிய திரைப்படங்களிலும் மேடைகளிலும் ஒலித்தது. இந்த மாற்றத்திற்கு தேவா முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்கினார். ஒரு சமூகத்தின் கண்ணீருக்குள் இருந்த இசையை அவர் கேட்டார். அதன் சிரிப்புக்குள் இருந்த தாளத்தை உணர்ந்தார். அந்த இசையைப் புதிய வடிவங்களில் தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொதுவெளிக்குக் கொண்டுவந்தார். அதனால்தான் தேவாவின் மறைவு, இசையை நேசிப்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, மக்களின் பண்பாட்டு வரலாற்றை நேசிப்பவர்களுக்கும் ஒரு பெரிய இழப்பு.

தேவா மறைந்துவிட்டார். ஆனால், வடசென்னையின் தெருக்களில் இன்னமும் கானா ஒலிக்கும். துக்க வீடுகளில் வாழ்க்கையின் நிலையாமையைச் சொல்லும் பாடல்கள் ஒலிக்கும். உழைக்கும் மனிதர்கள் தங்களுடைய மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் இசையாக வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருப்பார்கள். அந்த இசையின் ஒவ்வொரு தாளத்திலும் தேவாவின் பங்களிப்பும் நினைவுகூரப்படும். சாவுப்பாடல்களைச் சமூகத்தின் பொதுவெளிக்குக் கொண்டுவந்த கலைஞனுக்கு இன்று மரண அஞ்சலி செலுத்துகிறோம்.

எத்தனை ஆழமான முரண்பாடு!

மரணத்தின் துயரத்திலிருந்து பிறந்த ஓர் இசை மரபைப் பிரபலப்படுத்திய கலைஞனின் மரணத்திற்கு, இன்று அதே இசை மரபு அஞ்சலி செலுத்துகிறது. ஒரு காலத்தில் சாவு வீடுகளின் வாசல்களில் ஒலித்த இசை, இன்று அந்த இசையை உலகறியச் செய்த மனிதனுக்காகவும் ஒலிக்கிறது. தேவா, நீங்கள் இசையமைத்த பாடல்கள் மட்டுமல்ல, நீங்கள் பொதுவெளிக்குக் கொண்டுவந்த மக்களின் குரல்களும் உங்கள் நினைவைத் தொடர்ந்து சுமந்து செல்லும். காற்றில் கரைந்தது தேனிசைத் தென்றல். ஆனால், அது எழுப்பிய இசை இன்னும் அடங்கவில்லை.

தேனிசைத் தென்றல் தேவாவுக்கு ஆழ்ந்த அஞ்சலிகள்.

— Nadarajah Kuruparan

#Deva #ThenisaiThendral #GaanaMusic #ChennaiGaana #NorthChennai #TamilMusicHistory #WorkingClassCulture #FolkMusic #TamilCinema #TributeToDeva