Chrome Badge
Athavan Newsswitch to mobile site switch to desktop site

Weekly Special

நிலாவுக்கே சவால்

காதல் களததில் தோற்றுப்போனது நான்தான்!

அடங்கா காளையாய் வலம் வந்தவன் நான். தென்றலாய் வந்து தீண்டியவள் நீ.

தென்றலுக்கு வலிமை அதிகம் என்பதை ஆணி அடித்தவள் நீ! – கல்லாய் இருந்தவனை கனிய வைத்தவள் நீ!

“எப்படி மாறிப்போனேன் – எப்படி என்னை மாற்றிப் போட்டாய்?” கபிலன் தனக்குத் தானே பேசிக் கொண்டிருந்தான்!

தனிமையில் பேசவும் காதல் பேசக் கற்றுத் தருகின்றதா?

தனிமையில் எங்கே பேசினேன்? – எனக்குள்தான் அவள் இருக்கிறாளே..

நாம் ஒருவர் நமக்குள் ஒருவர். நான் பேசினாள் அவள் கேட்கிறாள் – அவள் பேசினாள் நான் கேட்கிறேன்! – காதலர்கள் தனித்திருப்பதில்லை – தங்களுக்குள் களித்திருப்பார்கள்!

கபிலனும் இப்போது இரண்டு பேராகத்தான் இருக்கிறான்! – தனிமையில் பேசவில்லை. தனக்குள் உள்ளவளோடு பேசுகிறான்.

உடல் என்பது கூடல்ல,  அது ஒரு கோயில் – குருவிதான் கூடுகளில் குடியிருக்கும், தேவதைகள் கோயிலில்தான் குடியிருக்கலாம்!

இந்தக் கோயிலின் பூசகரும் நான்தான், படையல் பிரசாதத்தினை உண்டு மகிழும் பக்தனும் நான்தான்!

கபிலன் மனக் கோயிலில் பூசை செய்து கொண்டிருந்தான்!- அங்கே அகல்யாவை அமர்த்தி அர்ச்சனை செய்தான்.

அவள் என்ன சாதாரண அழகியா…?!

முகம் ஒரு பொன் நிலா – அதிலே இரண்டு கண்கள் உலா – பலாவின் சுளைகளாய் இதழ்கள் – கண்களை சுண்டியிழுக்கம் முன்னிரண்டு எழில்கள்!
மொத்தத்தில் அவள் மூடி வைத்த நிலா! கட்டிக் கொண்டால் – அவளை தொற்றிக் கொண்டால் மனதெல்லாம் விழா!

முத்துச் சிரிப்பால் மொத்த மனதையும் கொத்தி எடுத்திடுவாள் – காணக் கண் கோடி போதாது என்றாலும் நாளும் அவளைக் காண கண்ணிரண்டு படையெடுக்கும்!

மனக் குதிரையில் சவாரி செய்தவாறே கபிலன் அண்ணாந்து வானைப் பார்த்தான் – அங்கும் ஒரு நிலா ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

“என் அழகை பாடாது அகல்யா என்றொருத்தியின் அழகை புகழலாமா? – என் ஒளி தானே உன்னை வருடுகிறது” என்று நிலா கேட்பது போல் இருந்தது.
அதற்கும் அவன் பதில் வைத்திருந்தான்.

“திங்களே.. திங்களே.. என்னவள் முகம்போன்று ஒன்னால் ஒளி வீச முடியுமானால், என் காதல் உன்னை வரிந்திருக்கும்”

மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல்,

காதலை வாழி மதி

அதிகாரம் – 112, குறள் – 1118

WEEKLY SPECIAL

இப்போது தனியாக….

இப்போது தனியாக….